- มหาวิทยาลัยมีนโยบายการลาไปดูแลบุตร ในการทำหน้าที่แม่ (ให้นมบุตร) ที่สนับสนุนต่อบุคลากรเพศหญิง 

ประกาศมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการลาของพนักงานในสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2555 ออกตามอำนาจตามมาตรา 25/1 แห่งพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2547 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2551) เพื่อใช้เป็นแนวทางสำหรับพนักงานของมหาวิทยาลัย โดยกำหนดให้พนักงานชายสามารถ ลาเพื่อไปช่วยเหลือภริยาที่คลอดบุตรได้ ตามข้อ 12 ของประกาศฯ

ประกาศมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (ฉบับเพิ่มเติม) ลงวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2564 เผยแพร่ในเว็บไซต์บุคลากรของมหาวิทยาลัยเป็นการปรับปรุงและยืนยันหลักเกณฑ์การลาในสถาบันอุดมศึกษาให้สอดคล้องกับบริบทปัจจุบัน โดยยังคงสิทธิในการ ลาเพื่อช่วยเหลือภริยาที่คลอดบุตร อย่างต่อเนื่อง เพื่อส่งเสริมบทบาทของบิดาและสนับสนุนความเท่าเทียมทางเพศในสังคมมหาวิทยาลัย สาระสำคัญของนโยบาย

สิทธิของบิดาในการลา :

    พนักงานชายของ มร.นม. มีสิทธิ์ลาเพื่อช่วยเหลือภริยาที่คลอดบุตร เพื่อให้มีส่วนร่วมในการดูแลภรรยาและบุตรในช่วงคลอดและหลังคลอด เป็นการส่งเสริมการแบ่งปันความรับผิดชอบในครอบครัว

ส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศและสมดุลชีวิตการทำงาน:

การให้สิทธิ์บิดาลาเพื่อเลี้ยงดูบุตรเป็นแนวทางที่ช่วยลดภาระของสตรีในช่วงหลังคลอด และสนับสนุนให้สตรีสามารถกลับมาทำงานได้อย่างต่อเนื่องและมั่นคง

ระบบการบริหารจัดการที่โปร่งใส :

     มร.นม. มีระบบอิเล็กทรอนิกส์ในการยื่นและอนุมัติใบลา เพื่ออำนวยความสะดวก โปร่งใส และตรวจสอบได้ในทุกขั้นตอน

อำนาจอนุมัติการลา :

     อธิการบดี มร.นม. เป็นผู้มีอำนาจอนุมัติ หรือมอบอำนาจให้ผู้บริหารระดับคณะ/หน่วยงานเป็นผู้อนุมัติแทนได้ โดยการลาแต่ละครั้งต้องยื่นเอกสารตามแบบที่กำหนดอย่างเป็นทางการ

ผลลัพธ์และความสอดคล้องกับ SDG 5

     นโยบายการลาเพื่อเลี้ยงดูบุตรของบิดามีส่วนสำคัญในการสร้าง สมดุลระหว่างครอบครัวและการทำงาน (Work–Life Balance) ส่งเสริมให้ทั้งบุคลากรชายและหญิงสามารถปฏิบัติหน้าที่ทางครอบครัวและวิชาชีพได้อย่างเท่าเทียม ช่วยลดอุปสรรคในการทำงานของสตรี และสะท้อนถึงความมุ่งมั่นของ มร.นม. ในการดำเนินงานตาม เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนข้อที่ 5 – ความเท่าเทียมทางเพศ (Gender Equality) โดยเฉพาะเป้าหมายย่อย 5.6 – การรับรองสิทธิที่เท่าเทียมในการตัดสินใจเกี่ยวกับการมีบุตรและความรับผิดชอบในครอบครัว

แหล่งอ้างอิงหลัก